Alimentatie

De Hoge Raad heeft een zaak beslist waarin een voormalig stel discussieerde over het bedrag en de duur van de alimentatiena hun scheiding. Destijds, toen ze het echtscheidingsconvenant ondertekenden, stemde de ex-echtgenoot ermee in om zijn ex-vrouw 40% van zijn toekomstige pensioenlevenslang te betalen, als compensatie voor de economische onbalans die de scheiding voor haar veroorzaakte. Na verloop van tijd gingen ze allebei met pensioen en toen ze zagen dat de

economische situatiewas veranderd (nu waren hun pensioenen vergelijkbaar), stapte de ex-echtgenoot naar de rechter met het verzoek om deze alimentatie te laten vervallen. Hij beweerde dat zijn ex-vrouw al voldoende middelen haden dat het blijven betalen van de alimentatie hem met zeer weinig inkomen zou achterlaten. De rechter in eerste aanleg oordeelde dat, hoewel de alimentatiegehandhaafd moest blijven, deze slechts nog twee jaar moest worden betaald, om te voorkomen dat de ex-echtgenoot onder het bestaansminimum zou komen. De ex-vrouw was het hier niet mee eens en ging in beroep. Het Provinciaal Hof vond dat, hoewel de situatie was veranderd

, er geen reden was om de alimentatie te laten vervallen, er waren geen redenen om het pensioen te beëindigen, maar wel om het bedrag te verlagen tot slechts75 euro per maand, en bovendien te handhaven voor onbepaalde tijd, wat de ex-vrouw deels slechter af was in termen van maandelijks geld, maar beter omdat ze verzekerd was van een levenslange betaling.

Toen de zaak bij de Hoge Raad kwam, onderzocht deze of het Hof die beslissing kon nemen, aangezien de ex-vrouw alleen in beroep was gegaan om een pensioen zonder tijdslimiet te verkrijgen en niet om de hoeveelheid te betwisten, en de ex-man was zelfs niet in beroep gegaan. De Hoge Raad herinnert eraan dat een rechtbankde situatie niet erger kan maken voor degene die in beroep gaat (beginsel van "niet verslechteren"), tenzij de andere partij ook in beroep is gegaan. Dus, deels de eis van de ex-vrouw bevestigend, beslist het dat het pensioen zal zijn zoalsvastgesteld in het eerste vonnis(40% gedurende twee jaar) en, pas na die tijd, zal het overgaan naar de 75 euro per maand voor onbepaalde tijd, zoals het Hof had bepaald.

Als u zich in een vergelijkbare situatie bevindt als beschreven, kunnen onze professionals u de nodige bijstand verlenen en de passende maatregelen nemen.