Faillissement

Wanneer een bedrijf in een faillissement terechtkomt en de rechter verklaart dat dit faillissement schuldig is (dat wil zeggen, dat de insolventie is veroorzaakt of verergerd door laakbaar gedrag), kunnen bepaalde verantwoordelijken worden veroordeeld om het "faillissementstekort" te dekken, dat wil zeggen, het deel van de schulden dat onbetaald blijft. In dit geval wordt een zeer specifieke situatie besproken, aangezien er (dat wil zeggen dat het faillissement is veroorzaakt of verergerd door laakbaar gedrag), kunnen bepaalde verantwoordelijken worden veroordeeld om de " faillissementsdeficit ", oftewel het deel van de schulden dat onbetaald blijft. In dit geval wordt een zeer specifieke situatie besproken omdat er was meerdere bestuurders (leden van de raad van bestuur) waren die gedurende jaren in functie waren, en het faillissement voor het jarenlang bekleden van de functie, en het faillissement zeer laat werd aangevraagd . Het probleem was om te beslissen of, bij hun veroordeling, het bedrag individueel onder hen moest worden verdeeld of dat ze collectief aansprakelijk konden blijven onder hen individueel of als ze konden doorgaan (wat eenvoudig gezegd betekent dat ze je volledige betaling kunnen eisen —of een deel daarvan— en je het dan onderling regelt). (wat eenvoudig gezegd betekent dat ze je volledige betaling kunnen eisen - of een deel daarvan - en dan regel je het maar met de anderen).

De Hoge Raad legt uit dat deze veroordeling wordt niet automatisch toegepast voor iedereen gelijk. Het moet worden aangepast aan hoeveel elke persoon heeft bijgedragen aan het veroorzaken of verergeren van de insolventie. In deze zaak was het enige relevante gedrag de vertraging bij het aanvragen van het faillissement , een voortdurend verzuim. Daarom aanvaardt de Hoge Raad een praktische manier om de verantwoordelijkheid van elke bestuurder

op individuele wijze te berekenen, in verhouding tot de tijd dat hij in de raad van bestuur zat gedurende de periode waarin het faillissement niet werd aangevraagd. Degene die langer aanwezig was, kan meer hebben bijgedragen aan de verslechtering; degene die minder aanwezig was, zou minder moeten betalen. Deze berekening kan bij benadering zijn als het redelijk is. En over de cruciale twijfel,

individualiseren betekent niet dat de solidariteit wordt opgeheven . De Hoge Raad zegt dat er verschillende aandelen of limieten kunnen zijn voor elk van hen, maar binnen de periodes waarin meerdere bestuurders samenvielen, wordt het verzuim beschouwd als van het collegiale orgaan en kan een verschillende verantwoording worden gerechtvaardigd beperkte solidariteit , dat wil zeggen, solidair in het gemeenschappelijke segment, maar elk met zijn eigen limiet afhankelijk van zijn tijd in functie.

Indien u zich in een vergelijkbare situatie bevindt als beschreven, kunnen onze professionals u de nodige bijstand verlenen en alle passende maatregelen nemen.