Misdrijf tegen de openbare financiën

Het verkopen van "goedkope gasolie" aan iemand die het niet kon betalen kan een misdrijf zijn, zelfs als de verkoper beweert dat er alleen maar "papierwerkfouten" waren. De zaak betreft een bedrijf dat gemachtigd is als fiscaal entrepot (dat wil zeggen, een entiteit die bepaalde brandstoffen met een speciaal fiscaal regime kan hanteren) waarvan de enige beheerder met accijns verlaagde gasolie leverde aan twee wegvervoersbedrijven die, volgens de bewezen feiten, niet gemachtigd waren om ontvangers van dat product te zijn. Om dit mogelijk te maken, werd documentatie gesimuleerd waaruit bleek dat de leveringen aan geautoriseerde ontvangers werden gedaan. Het economische resultaat van deze werkwijze was documentatie die simulatieerde dat leveringen werden gedaan aan geautoriseerde ontvangers. Het economische resultaat van deze operatie was een schadelijk voor de openbare financiën , omdat er onterecht een verlaagd tarief van de Speciale Belasting op Motorbrandstoffen werd toegepast, terwijl voor het werkelijke gebruik het algemene tarief van toepassing zou zijn geweest. Bovendien overschreed het gefraudeerde bedrag de wettelijke drempel die vereist is om het gedrag van een administratieve overtreding tot een misdrijf te maken.

De verdedigingen ontkenden dat er bedoeling om te frauderen , en zij beweerden dat het hoogstens ging om formele tekortkomingen. Ze voerden ook aan dat, onder andere, de nietigheid van de procedure, zeer gekwalificeerde ongerechtvaardigde vertragingen, schending van fundamentele rechten en gebrek aan bewijs om te veroordelen. Het verweerden , daarentegen, nietigheid van de procedure, zeer gekwalificeerde ongerechtvaardigde vertragingen, schending van fundamentele rechten en gebrek aan bewijs om te veroordelen. Het Openbaar Ministerie , daarentegen, verzocht om veroordeling voor een misdrijf tegen de Belastingdienst en verdedigde dat het strafbare feit correct werd toegepast en dat er voldoende bewijs was.

Het Hooggerechtshof (HR) verwierp de beroepen en bevestigde de veroordeling . In wezen vond het HR dat er geen sprake was van een eenvoudige formele fout, aangezien de verplichting om accijnsvrije diesel alleen aan gemachtigden te verkopen een “materiële” regel is om fraude te voorkomen. Als het bewust wordt geleverd aan iemand die het niet mag ontvangen, wordt de juiste belasting ontweken en dat valt onder het misdrijf van art. 305. 1 Wetboek van Strafrecht. Het HR voegt eraan toe dat de intentie kan worden afgeleid uit een gecoördineerde en herhaalde handelwijze , en dat het er niet toe doet of de verkoper beweert dat hij "de belasting heeft doorberekend" of dat hij niet al het voordeel heeft behouden, omdat het doorslaggevend is de economische schade aan de Belastingdienst veroorzaakt door het onjuist toepassen van het verlaagde tarief.

In zaken die voortvloeien uit feiten die mogelijk een strafbaar feit vormen, staan onze advocaten tot uw beschikking voor de verdediging van uw rechten