Onrechtmatige toe-eigening

Een vennootschap werd opgericht in 2018. Op een gegeven moment, vanwege problemen om een bankrekening te openen (er waren beperkingen vanwege de samenstelling van het kapitaal), werd er een “administratieve” operatie uitgevoerd waarbij 70% van de aandelen op naam van een derde werd gezet om die opening te vergemakkelijken, hoewel het werkelijke idee was dat de controle in handen bleef van degenen die het project beheerden.

Om duidelijk te maken dat dit iets instrumenteels was, werd er een privé-document ondertekend waarin stond dat deze koop-verkoop alleen voor dat doel was en dat de derde deze aandelen moest teruggeven voor dezelfde prijs (2.100 euro) wanneer daarom werd gevraagd. Bovendien werd hij aangesteld als beheerder en werden er rekeningen geopend en werd er bankieren uitgevoerd op naam van de onderneming.

Met de tijd (in 2020), na onenigheid, vroegen degenen die de teruggave van die 70% formeel aan . De derde weigerde ze terug te geven. Daar zien de rechtbanken het strafrechtelijke probleem, aangezien, hoewel de “overdracht” een praktische doel had, hij iets op zijn naam had met een duidelijke verplichting om het terug te geven , en weigerde zich te gedragen alsof het definitief van hem was.

De derde ging in beroep bij de Hoge Raad (HR) en voerde onder andere aan dat er geen echte toe-eigening was, dat de overeenkomst "gesimuleerd" was , dat er geen schade was of dat de vermoedens van onschuld werden geschonden. De HR is echter van mening dat er voldoende bewijs was en dat de simulatie of het instrumentele karakter de waardering van onrechtmatige toe-eigening niet in de weg staat als er een restitutie verplichting bestond en hetgeen ontvangen is wordt vastgehouden. Om deze redenen blijft de veroordeling voor verzwaarde onrechtmatige toe-eigening in stand.

Bij handelingen die voortvloeien uit feiten die een strafbaar feit kunnen vormen, staan onze advocaten tot uw beschikking voor de verdediging van uw rechten.