Geslachtsgeweld

De zaak gaat over een partnerrelatie van ongeveer twee jaar (zonder samenwonen of kinderen) waarin, zoals bewezen werd geacht, zich veel episodes van geweld en controle herhaalden. Er waren fysieke aanvallen (bijvoorbeeld duwen, slaan, nek vastgrijpen, knijpen, polsen vasthouden, schoppen en slaan) en ook verbaal geweld en intimidatie , met doodsbedreigingen of ernstige schade veroorzaken. Bovendien werd een constant patroon van jaloezie, controle (vooral op het werk), kleineren, beledigen en vernederen beschreven. Dit alles veroorzaakte bij het slachtoffer een voortdurend gevoel van controle, intimidatie en angst voor represailles, vooral op het werk.

De beklaagde had bovendien al eerdere veroordelingen voor gewoontemishandeling, bedreigingen en verschillende misdrijven van mishandeling, en die straffen waren nog niet uitgezeten. De strafrechtbank veroordeelde hem tot meerdere gevangenisstraffen voor gewoontemishandeling, bedreigingen en mishandeling, waarbij ook de verzwarende omstandigheid van recidive werd toegepast. Hij kreeg ook een contactverbod en een schadevergoeding voor de veroorzaakte immateriële schade.

De beklaagde aangevochten eerst in beroep, maar het Hof van Beroep bevestigde het vonnis. Daarna ging hij naar Hoge Raad (HR), waarbij hij onder andere beweerde dat de veronderstelling van onschuld werd geschonden, dat de veroordeling "alleen" was gebaseerd op de getuigenis van het slachtoffer, dat er geen verwondingen werden waargenomen in medische rapporten, en dat er sprake was van "dubbele bestraffing" (non bis in idem) omdat hij werd veroordeeld voor gewoontemishandeling en ook voor specifieke episodes van mishandeling en bedreigingen "voor dezelfde feiten".

De HR verwerpt het beroep. Over de vermeende dubbele bestraffing , legde hij uit dat gewoontemishandeling een "zelfstandig" misdrijf is ten opzichte van de concrete handelingen: het bestraft iets anders, een "klimaat" van aanhoudend geweld, overheersing, angst, vernedering en ellende, en het hangt niet af van een eenvoudig "aantal" episodes , maar van hun voortdurendheid of frequentie. In dit geval werd het voldoende geacht dat tussen juni 2020 en oktober 2022 6 aanvallen en 2 doodsbedreigingen werden bewezen, passend binnen art. 173.2 Wetboek van Strafrecht.

Ook werd een poging van het Openbaar Ministerie om in cassatie een "incidenteel beroep" met nieuwe correcties aan te voeren, afgewezen, omdat het kwesties betrof die niet eerder waren besproken en niet voor het eerst in cassatie konden worden ingevoerd.

Bij situaties die voortvloeien uit episodes gerelateerd aan huiselijk geweld, staan onze professionals klaar om de nodige bijstand en advies te verlenen.